از کارگری در تهران تا راه اندازی ۱۰۱ کارگاه خیاطی در مازندارن

وقتی مردجوان تولیدی لباسش را در تهران جمع کرد و تصمیم گرفت همان کار را در شهر ودیار پدری اش ادامه دهد هیچ وقت فکرش را نمی کرد این کار او باعث اشتغال زایی برای خیلی از هم شهریانش شود وحتی خیلی ها قید زندگی در پایتخت را بزنند و کار و کاسبی اشان را در شهر ودیار خودشان راه بیاندازند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس ، به نقل از پایگاه اطلاع رسانی بسیج سازندگی ؛ اصغرنوروزی ۴۱ بهار از عمرش را سپری کرده و این روزها او را در شهر نور و رویان استان مازندران به عنوان جوان کارآفرینی می شناسند.کارآفرینی که خیلی از هم شهری ها و هم روستایی هایش را دور هم جمع کرد و به بازار کار شهر پدری اش رونق خاصی بخشید.
چهارده ساله بود که وارد کار تولیدی پوشاک مردانه شد،از پادویی شروع کرد.«چایی دم کردم ،جارو زدم و بعد کم کم پشت چرخ نشستم.این ها را اصغرآقا می گوید و ادامه می دهد:«سه سال بعد تقریبا در کار مهارت پیدا کردم اما باید به سربازی می رفتم.دوسالی سربازی ام طول کشید و دوباره سال ۷۷ بود که وارد بازار کار شدم.این بار بیشتر از قبل عزمم راجزم کردم تا درکار تولید پوشاک مردانه مهارت پیدا کنم.به همین خاطر به سراغ یادگیری کارهای دیگر مثل برش زنی و غیره رفتم.وقتی به قول قدیمی ها یک اوستاکار شدم در منطقه ی هاشم آباد مغازه ای اجاره کردم و کار را به صورت مستقل آغاز کردم.»
n00287712-r-b-002.jpg

بازگشت به دیار پدری
چهار سالی از آغاز به کار اصغر گذشته بود که فکری به ذهنش رسید،او تصمیم گرفت کارگاهش را در تهران جمع کند و به شهر ودیار پدری اش برود.او می گوید:من اهل روستای وارازان بخش بلده شهرستان نور مازندران هستم.تقریبا همه ی اهالی روستای ما خیاط هستند و از این حرفه خرج خانواده ی خود را به دست می آورند.سال ۸۵ بود که تصمیم گرفتم قید زندگی وکار در تهران را بزنم و به شهر پدری ام بروم.این ایده چند نکته ی مثبت داشت اول اینکه با راه اندازی کارگاه خیاطی لباس مردانه در شهر خودم باعث می شد بازار کار در آنجا رونق پیدا کند.دوم اینکه از شلوغی و مشکلات زندگی کردن در شهر تهران مثل اجاره ی بالای مغازه ی،دستمزد زیاد کارگر و هزار ویک مشکل دیگر راحت می شدم.
او می گوید:با اینکه کارگاهم در تهران با بیش از ۲۰ چرخ کار می کرد با این حال به شهر رویان نور رفتم و کارگاهی را در آنجا اجاره کردم و کار خیاطی وتولیدی لباس مردانه را با شش چرخ شروع کردم.کارگرهایم نیز هم شهری ام بودند وبه خاطر اطمینانی که به من داشتند آن ها نیز همراهم آمدند و زندگی در تهران را فراموش کردند.
n00287712-r-b-010.jpg

سخت اما شیرین
این جابه جایی برای اصغر آقا بدون دردسرهم نبود،اودر این باره می گوید:شهریورماه سال ۸۵ بود که به شهر رویان رفتم.چند ماه اول کار،خیلی سخت گذشت.پس از سالها زندگی کردن درتهران با آن همه شلوغی وهیاهو زندگی کردن در شهری آرام برای همه ی ما شوکه کننده بود.اما این موضوع تنها مشکلمان نبود.بزرگترین مشکلی که داشتیم ماجرای حمل ونقل کار از بنکداری درتهران به کارگاه در رویان بود.در رویان فقط یک باربری وجود دارد که آن هم فقط دو روز در هفته بار به تهران می برد و یا از آنجا بار را برایم می آورد.به غیر از این مجبور بودیم با اتوبوس کارها را از تهران به کارگاه بیاوریم .هرچند این کار هم بدون دردسر نبود.اتوبوس ها اجازه ی باربری نداشتند.درنهایت مجبور شدم با رئیس تعاونی جلسه ای بگذارم و او را قانع کنم که این کار باعث اشتغال زایی در شهر ودیار خودمان می شود.خوشبختانه هماهنگی خوبی بین ما و شرکت تعاونی حمل و نقل انجام شد و پس از مدتی مشکلات حمل ونقلمان برطرف شد.با این وجود شش ماهی طول کشید تا کار به روال عادی درست مثل زمانی که درتهران بودی تبدیل شود.
n00287712-r-b-015.jpg

راه اندازی ۱۰۱ کارگاه
سه سال گذشت و اصغر نوروزی برای تصمیم جدیدی که عملی کرده بود تمام تلاش خود را به کار بست تا اینکه کار وکاسبی اش گرفت.حالا دهان به دهان بین مردم شهر وروستا پیچیده بود که اصغر کارش حسابی گرفته و سخت مشغول کار است.همین موفقیت های او بود که باعث شد خیلی از هم شهریانش قید زندگی وکار در تهران را بزنند و مثل هم شهری اش اصغر به شهر خودشان برگردند و کارگاه تولیدی اشان را آنجا راه بیاندازند.
نوروزی می گوید:بعد از این مدت کارگرهایم به ۱۸ یا ۱۹ نفر رسیده بودو وضع زندگی ام تغییر کرده بود.از طرفی دوست داشتم هم شهریان دیگرم نیز این زندگی جدید آن هم در شهر آبا واجدادی امان را تجربه کنند.به همین خاطر وقتی متوجه شدم خیلی از هم شهریانم درجریان کارم قرار گرفته ام هر وقت آنها را در مراسمی و یا هرجای دیگر می دیدم پیشنهاد می دادم آنها هم کار وکاسبی اشان را از تهران به شهر وروستای خودمان بیاورند.خوشبختانه این ایده مورد استقبال خیلی از هم شهری هایم قرار گرفت و حالا کار به جای رسیده است که ۲۸ واحدتولیدی در روستای خودمان وارازان ،۴۸ واحد تولیدی در شهر نور ورویان،۱۳ واحد تولیدی در محمود آباد و۱۲ واحد تولیدی درشهر آمل توسط همشهری ها و هم روستای های خودم راه افتاده و کارشان را آغاز کردند.
n00287712-r-b-020.jpg

این روزها با مشکلات می جنگیم
نوروزی می گوید:باواردات لباس های خارجی با مشکلات زیادی روبه رو هستیم ،از طرفی مشکلات دیگری هم پیش رویمان است.مثل این که وقتی از بنکداری کار تحویل می گیریم چون کارگاهمان در شهرستان است مبلغ کم تری برای تولید به ما می دهند و می گویند شما در شهرستان هزینه های کم تری دارید.مشکل دیگرمان هم حساب و کتاب هایی است که پس از آتش گرفتن پلاسکو همچنان باقی مانده وطلب هایی که هنوز وصول نشده است.با این حال در برابر مشکلات سرخم نکرده ایم وهمچنان با قدرت به کار ادامه می دهیم.حتی دو شرکت تعاونی هم راه اندازی کرده ایم تا درحالی که هر کارگاه به صورت انفرادی کار انجام می دهد اما این کار با سازوکار حساب شده ای انجام شود و نه تنها به همه ی کارگاه ها کار برسد بلکه یک نفر قیمت شکنی هم نکند.
استارت کار را بزنید
حالا آقای نوروزی با تجربه ای که به دست آورده به هم صنفی های خودش توصیه می کند تا کارشان را از تهران به شهرهای خودشان منتقل کنند.او می گوید:با این کار بازار کسب وکار شهرشان را رونق می دهند اما برای این کار به چند نکته توجه داشته باشید.ابتدا اینکه شناخت کافی به بازار داشته باشید واز همه مهم تر بنکداری که قرار است کار را به شما تحویل بدهد به شما اطمینان داشته باشد.نکته ی دوم تهیه ی محلی است که قرار است درآنجا کارگاه خود را راه اندازی کنید و اگر این مکان برای خودتان باشد هزینه ی کم تری خواهید داشت.نکته سوم هم اینکه مشکل حمل ونقل خود را حل کنید تا برای دریافت کار و یا تحویل آن به دردسرنیافتید.
درآمد ماهانه ۷ میلیون تومان
کارکردن درشهرستان قابل قیاس با تهران نیست و شاید درآمدکم تری نسبت به تهران داشته باشد اما بدون شک داشتن آرامش در شهرخود می تو اند در بهبود فضای کسب وکار شما تأثیر گذار باشد.اما اگر شما انسانی توانمند باشید و بتوانید کار را به درستی و سروقت به دست مشتری برسانید به عنوان یک مدیرکارگاه می توانید ماهیانه بین ۴ تا ۱۰ میلیون تومان درآمد داشته باشید.

Let’s block ads! (Why?)