چرا فیلم هایتان مثل پوستر هایتان نیست؟

تصویری که پوستر ها از چند فیلم در حال اکران در سینماها ارائه می کنند هیچ همخوانی ای با محتوای فیلم ها ندارد و اگر کسی صرفاً به خاطر نمای شاد و پر انرژی پوستر یک فیلم به تماشای آن بنشیند، از آنچه می بیند متعجب خواهد شد.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس ،  تصویری که پوستر ها از چند فیلم در حال اکران در سینماها ارائه می کنند هیچ همخوانی ای با محتوای فیلم ها ندارد و اگر کسی صرفاً به خاطر نمای شاد و پر انرژی پوستر یک فیلم به تماشای آن بنشیند، از آنچه می بیند متعجب خواهد شد.

در اصطلاحات فقهی و مسائل حقوقی، احکامی درباره «غش در معامله» وجود دارد. در بخشی از تعاریف «غش در معامله» آمده است: پنهان کردن چیزی که مورد معامله نیست در کالای مورد معامله، مانند مخلوط کردن آب با شیر، نشان دادن وصف و ویژگی خوب در کالای مورد معامله، در حالی که واقعیت آن چیزی دیگراست، مانند پاشیدن آب بر سبزی برای تازه نشان دادن سبزی های کهنه و مانده.

این تعبیر فقهی به آنچه در موضوع فیلم های غمگین با پوسترهای شاد می گذرد، شباهت زیادی دارد. پوستر چیزی را به مخاطب القا می کند که عملاً در فیلم نیست و اگر باشد هم تأثیری بر روح کلی فیلم ندارد؛ کاری که از نظر حرفه ای اشتباه است.

«متیو کارپنتر» کارشناس استرالیایی تبلیغات در مقاله ای با عنوان «۷ عنصر طراحی پوستر فیلم های بزرگ» به طور مشروح به نکاتی که در طراحی پوستر فیلم باید به آنها توجه شود، پرداخته و تأثیر طراحی خوب یک فیلم را بر میزان فروش آن فیلم بیان کرده است.

در بخشی از این مقاله می خوانیم: تأثیرگذارترین پوسترهای فیلم ها، نمادین هستند و تم درونمایه اخلاقی و نمایشی فیلم را نشان می دهند، بدون اینکه به گفتن متوسل شوند.

آنها از تصویرسازی استفاده می کنند. حالا این تصویرسازی می تواند کلوزآپ بازیگر وحشت زده فیلم باشد یا پوتین رزمنده فیلم، منظورم استفاده از تصویر یک شیء از فیلم است که تا حدودی تم فیلم را نشان می دهد یا یک گرافیک ساده، این روش می تواند تأثیرگذاری، جلب توجه و علاقه مندی را به یکباره ایجاد کند.

بهزاد خورشیدی، گرافیست و طراح پوستر فیلم نیز می گوید: پوسترها شناسنامه و هویت ماندگار فیلم ها هستند. آنها به ظاهر ساده و قابل دسترس به نظر می آیند، ولی به طور حتم تأثیر بسزایی در جذب مخاطب سینما خواهند داشت. تلاش برای جذب مخاطب به سینما از طریق پوستر های حرفه ای، مانند آنچه در مورد فیلم های «آذر» و «سارا و آیدا» یا خیلی فیلم های دیگر با درونمایه تلخ اما پوستر هایی شاد رخ داده است، نشان می دهد تهیه کننده یا کارگردان سینما بر لزوم اینکه مخاطب به دنبال اثری شاد و انرژی آور در سینما است، احاطه دارند،اما این احاطه داشتن و حرفه ای گری را صرفاً در طراحی و تدوین پوستر لحاظ می کنند و در زمانی که فیلمنامه فیلم در حال نگارش است یا وقتی فیلم جلوی دوربین می رود، خبری از آنچه باید رخ می داده نیست. فیلمساز تا پیش از طراحی پوستر هر کاری می خواسته انجام داده و شاید آگاهانه می دانسته چیزی که می سازد برای مردم عادی و مخاطبانی که سینما را به چشم تفریح نگاه می کنند، خوشایند نیست، اما به هر دلیل نخواسته یا نتواسته است فضای فیلم را به سمت ذائقه مخاطب بچرخاند و المان های پرفروش شدن فیلم را در آن بگنجاند.

قضیه ولی در زمان اکران فیلم در سینما ها متفاوت شده و تازه حساب و کتاب و دخل و خرج به میان آمده و فیلمساز متوجه شده که به هر نحوی باید مردم را ترغیب کند که فیلم را تماشا کند. اینجاست که طراحان پوستر ها سلیقه به خرج می دهند و از میان معدود سکانس های فیلم که قابلیت جلب توجه و انرژی آفرینی در بیننده را داشته، استفاده و پوستری طراحی کرده اند که ۱۸۰ درجه با آنچه در فیلم قرار است دیده شود، متفاوت است. در اینجا باید از تهیه کننده فیلم این سؤال را پرسید که چرا این همه شادابی پوستر را در زمان ساخت فیلم به کار نبرده اید؟ آیا نمی شد فیلم هم به زیبایی پوستری باشد که از آن تهیه شده است؟ آیا فیلمساز پاسخگوی مخاطبانی خواهد بود که صرفاً بر اساس تماشای پوستر فیلم و به امید دیدن یک اثر دلپذیر به سینما رفته اند و چیزی که تماشا کرده اند مصداق «غش در معامله» بوده!

افکار

Let’s block ads! (Why?)